چرا رهبران به راحتی شکست نمی خورند؟

برسام
برسام - زندگی به سرعت فناوری

۳ حقیقت حیاتی در یادآوری این نکته که شما برای ایجاد تفاوت در جهان، کار می کنید:

یکی از بزرگترین جنبه های ناخوشایند رهبری این است، هنگامی که شما منتقدان، ترول ها، گمانه زنها و افرادی در دور و بر خود دارید که اصرار دارند فکر شما بدترین است، می خواهید دنیا را به آتش بکشید. ولی نه، این راهش نیست. شما ممکن است به اشتباه متهم به انگیزه های غلط و خیلی بدتر از اینها هم بشوید. البته این جالب نیست، اما در قلمرو کارتان پیش خواهد آمد. وظیفه شما در میان تمام انتقادات این است که آرامشتان را حفظ کرده و در خشم پاسخ ندهید.

وسوسه به تخریب

بسیاری از چیزها از جمله وجود یک مخالف، به طور عمومی وحشتناک اتلاق می شود. این دروغ نیست و به انسان نیش می زند و ما گاهی اوقات وسوسه می شویم که به نوعی پاسخ دهیم. وقوع این اتفاق بسیار آسان و در حد فاجعه، ناخوشایند است.

به عنوان یک قاعده، باید از دادن طعمه به آنها امتناع کرد، اما اعمال این نوع از محدودیت هرگز آسان نیست. باید سه حقیقت را در راه مقابله با این اتفاق را آموخت:

۱- ارتکاب جرایم و مزاحمت ها اجتناب ناپذیر است

در زندگی این امکان هست که هر روز آسیب ببینید. همانطور که شما برای ایجاد تغییر مثبت در سازمان خود کار می کنید، افراد در داخل و خارج نیز دلایل خود را برای مخالفت با عمل شما پیدا می کنند. بسته به اهمیتی که به این موضوع می دهید، در ادوار زمانی گوناگون، خود باعث آزار خود می شوید.

اما این حقیقت که این افراد، مخصوصاً در شبکه های اجتماعی، در هر صورت مجازات می شوند، به این معنا نیست که شما یا تیمتان زمانی که چنین اتفاقی می افتد باید بی تفاوت باشید.

اما مهم است که درک کنیم که مردم به رغم تمام تلاش های شما، مزاحم شما می شوند. درک این موضوع به شما کمک می کند تا راه درست را تشخیص دهید.

۲- اثر را می توان برعکس و برای اهداف خوب استفاده کرد

مارتین لوتر کینگ جونیور یک قهرمان شخصی است. یکی از دلایلی که جنبش حقوق مدنی تحت رهبری او خیلی موفق بود، جرایمی بود که در پی راهپیمایی او و اعتراض به تساوی در برابر قانون، انجام شد.

این موضوع باعث ایجاد شوک و تغییر ذهن ملت شد. اما چطور؟

۳- آزار و اذیت دیدن گاهی یک انتخاب است

همانطور که دکتر کینگ در سخنرانی “من رویایی دارم” وعده داده بود، پیشگامان راهپیمایی با “خشونت پلیس” نه با خشم و خشونت بلکه با “نیروی لطیف روح” برخورد خواهند کرد و این همان چیزی بود که انجام شد.

آیا مردم خارج از جنبش فوق در این مورد آزاری دیدند؟ البته که نه. اما آیا آنها خودشان با خشم و حتی خشونت برخورد کردند؟ پاسخ این است که بله، برخی انجام دادند.

اما دیگران، در عین اینکه شاهد شکنجه دکتر کینگ و همبندانش به خاطر اعتقاداتشان تحت زور بودند، اما با احترام، اصرار ورزیدند که ایالات متحده باید کرامت برابر همه مردم خود را به رسمیت بشناسد.

انتخاب کینگ آزار بود، اما نشان داد که آنها نیز انتخابی دارند. این موضوع، گزینه ای برای انتخاب مسیری دیگر ایجاد کرد.
اما به راستی چه کسی در مسیر متعالی پیش می رود؟

هر مبارزه ای که شما در تلاش برای تغییر در سازمان خود انجام داده اید، قطعاً ارزشمند است، اما هنوز نزدیک وزن جنبش حقوق مدنی نیز نیست. پس به تلاشتان ادامه دهید.

چرا رهبران به راحتی شکست نمی خورند؟
مهدی بهزادی منش